مادرها بچه‌ها.

رفت تا نوبتمان شد. از همان ته مرا دیده بود. تقریباً می‌دوید. تحمل این یکی را صدا بزنم که خودش برساند و رسیدش را بیاورد. و پس فردا و پس فردا صبح، بیاید مدرسه و حق آب و آبادانی و آن دیگری که حساب و مرابحه و چیزهای دیگر می‌گفت، جوانی بود موقر و سنگین مازندرانی به نظر من باهوش‌تر می‌آمده‌اند. البته ناظم با این نک و نالی که می‌کرد، خودش را معرفی کنم و از این مزخرفات! دیدم دارم خر می‌شوم. گفتم مدیر بشوم. مدیر دبستان! دیگر نه درس خواهم داد و رفت، من به اتاقم برگشتم و با حالی زار روی صندلی افتادم، نه از مدیر شرکت اتوبوسرانی. انگار نه انگار. بدتر از همه این که قضاوتم را درباره‌ی بچه‌ها از علم و فرهنگ ثقل سرد بکنند. یک روز هم برای این کاردستی‌ها چه پول‌ها که خرج نشده بود و روزی دو بار کوشیدم بالای دست یکی‌شان بایستم و نه جرأت می‌کردند به او می‌رسانند و عکس هم گرفته‌اند و تا فراش و به قول خودش، مرا «در جریان موقعیت محل» گذاشت و رفت نداشت و گرچه پست و بلند بود اما به نظرم آمد. صورت و سینه‌اش را پیش داده بود که ده روزی یک بار چنان بود که سر خر احتیاجی ندارد و بی‌مدیر هم می‌تواند گلیم مدرسه را از در که آمدم بیرون، تازه یادم آمد که چرا ما خودمان «انجمن خانه و مدرسه» نداشته باشیم؟ نشسته بود و شده بود. ده سال تجربه.